Projekt centrum sportowo-rozrywkowego powstał jako część szerszej koncepcji zespołu obiektów użyteczności publicznej, położonego przy pl. Wróblewskiego we Wrocławiu. Obszar ten, podobnie jak cały plac Społeczny, jest sporych rozmiarów niezagospodarowaną przestrzenią w centrum miasta. Dawniej znajdowały się tu kwartały zwartej zabudowy, obecnie przestrzeń została zdominowana przez infrastrukturę drogową. Wprowadzenie nowych funkcji publicznych, korzystnych w takiej lokalizacji, ma stanowić początek rewitalizacji całego placu.

​

Koncepcja urbanistyczna powstała przy współudziale trzech innych osób. Zespół zaprojektowany został wzdłuż wszystkich krawędzi działki, pozostawiając wolny dziedziniec wewnętrzny położony na pierwszym piętrze. Na parterze znajduje się natomiast zadaszony pasaż pieszy, łączący budynki. Od południa zespół kontynuuje zabudowę kwartałową, natomiast w części wschodniej i północnej, od strony głównych ulic, zlokalizowane zostały główne wejścia na dziedziniec, zaakcentowane poprzez wycofanie linii zabudowy. Cała bryła zespołu oparta została o koncepcję rozbudowanej tektoniki i system tarasów, z zaznaczeniem dominant wysokościowych. Kolejne części zespołu zostały zaprojektowane przez poszczególnych autorów, przy zastosowaniu indywidualnych środków architektonicznych.

​

Centrum sportowo-rozrywkowe jest ostatnim fragmentem zespołu i jako jedyne nie posiada bezpośredniego wejścia od ulicy. Zarówno główne wejście do budynku, jak i wjazd na parking podziemny, znajduje się od strony dziedzińca. Na parterze i pierwszym piętrze dominują funkcje rozrywkowe: salon gier, kręgielnia, jak również sklep sportowy i sauna. Na kolejnych kondygnacjach zlokalizowane zostały funkcje sportowe, przy czym w budynku nie przewiduje się sportów widowiskowych. Na dachu zaprojektowano pole do minigolfa, a na najwyższej kondygnacji, znacznie mniejszej od pozostałych, znajduje się część administracyjna. Elewacja od strony dziedzińca kontynuuje koncepcję tarasów i została wyposażona w duże przeszklenia i  nieregularnie rozmieszczone "żyletki" oraz zieleń, która chroni przed przegrzewaniem. Elewacje zewnętrzne, znajdujące się w niedalekiej odległości od budynków mieszkalnych, zostały w całości zaprojektowane jako zielone ściany. Charakterystyczna dla obiektu jest czterokondygnacyjna ścianka wspinaczkowa, której rozbudowana tektonika wychodzi na zewnątrz budynku, akcentując jego narożnik.